Lotgenotencontact bij zelfstandig wonen

Een groot deel van mijn afstuderen bij Bouwkunde aan de TU Delft bestaat uit een onderzoek naar de architectonische uitgangspunten om mensen met een psychiatrische aandoening zelfstandig te kunnen laten wonen in hun huis en in de wijk. Uit verschillende interviews en literatuur komt het belang van lotgenoten duidelijk naar voren. Vooral cliënten zelf zien dit als heel waardevol, doordat mensen bij lotgenoten onderling begrip en overeenkomsten vinden. Lotgenoten maken de drempel minder hoog om überhaupt weer in contact te komen met anderen.

Een architectonisch uitgangspunt is hierdoor om lotgenotencontact mogelijk te maken. Door in de buurt bewust zelfstandige woningen te maken voor mensen met een psychiatrische aandoening, iets wat nu niet tot zelden wordt ontwikkeld, wordt het mogelijk hen bij elkaar te laten wonen. Zij hebben dan ieder hun eigen woning maar kunnen elkaar bijvoorbeeld bij de voordeur tegenkomen op een binnenplaats, die zowel buiten als binnen kan zijn. Om prikkels te voorkomen zouden dit niet teveel mensen moeten zijn, 3 tot 5 lijkt het beste te werken. Ook kunnen de zelfstandige woning een gezamenlijke ruimte delen, in de vorm van een tuin of een grote keuken. De gemaakte maquette is een eerste aanzet om dit in architectuur tot uitdrukking te laten komen.

De komende tijd zal ik af en toe een update plaatsen over de voortgang en uitkomsten van mijn onderzoek. Mocht je geïnteresseerd zijn in mijn onderzoek kan je altijd contact met me opnemen via info@mayavanderlande.com

De Illusie van Inclusie
Onderzoek – onderzoeksuitkomst lotgenotencontact
Studie – TU Delft MSc 3/4 ExploreLab23 – 2016-heden